Er zijn Disney-vakanties...
...en dan zijn er vakanties waarop je, volledig onverwacht, merkt dat je midden in een van je favoriete films leeft.
Onze recente reis naar het Franse platteland werd precies zo'n vakantie.
Ik heb altijd van Belle en het Beest gehouden. Niet alleen vanwege Belle (hoewel ze eerlijk gezegd altijd mijn favoriete Disneyprinses is geweest), maar omdat de hele film heerlijk knus aanvoelt. Kasseienstraatjes, kleine bakkerijen, ramen vol bloemen, oude stenen gebouwen en glooiend landschap... het is een van de prachtigst vormgegeven werelden van Disney.
Het grappige is...
Ik denk niet dat alles zo verbeeld is als we soms denken.
Terwijl we door slaperige Franse dorpjes wandelden, was het onmogelijk om dat vertrouwde openingslied niet in mijn hoofd te horen.
"Klein dorpje... een rustig dorpje..."
Elk smal straatje zag eruit alsof Belle om de hoek kon verschijnen met weer een stapel boeken in haar armen.
Elk oud stenen huis voelde alsof het er al honderden jaren stond.
En ja...
Ik merkte dat ik zachtjes zong,
"Daar gaat de bakker met zijn mand, zoals altijd..."
meer dan eens.
Hoewel, kunnen we even stilstaan bij iets waar ik nooit echt eerder over heb nagedacht?
Arme bakker!!
Belle droomt tijdens het hele openingslied van avontuur, omdat elke dag precies hetzelfde voelt.
Ondertussen staat die arme man gewoon elke ochtend op, bakt vers brood, bedient zijn buren en zorgt er stilletjes voor dat het hele dorp te eten heeft!
Hij is het symbool van routine geworden, terwijl hij in werkelijkheid waarschijnlijk de hardst werkende persoon daar is.
Rechtvaardigheid voor de bakker!
Toen zagen we het kasteel
Op een middag reden we door het platteland toen er iets ongelooflijks verscheen.
Door de bomen...
Hoog boven het landschap uit...
Een prachtig kasteel.
Het was het schitterende Château du Verdier.
Ik weet heel goed dat dit niet het kasteel van het Beest is.
Maar gedurende een paar heerlijke momenten...
negeerde mijn verbeelding de werkelijkheid volledig.
Verscholen tussen de bossen en omringd door vredig platteland zag het er precies uit zoals ik me altijd had voorgesteld dat het kasteel achter het donkere woud zou liggen.
Je verwachtte bijna dat Philippe voorbij zou komen.
Of dat de kasteelpoorten langzaam krakend zouden opengaan.
Of misschien dat mevrouw Potts binnen op je zou wachten met een warme kop thee.
Disney heeft een geweldige manier om te veranderen hoe we de wereld om ons heen zien.
De meeste mensen reden waarschijnlijk langs dat kasteel en dachten simpelweg:
"Wat een prachtig oud kasteel."
Ik keek ernaar en vroeg me meteen af of Lumière druk bezig was met het klaarmaken van het diner.
Dat is de magie van Disney
Een van mijn favoriete dingen aan het verzamelen van Disney-figuurtjes is dat ze kleine momenten uit de films vastleggen die je onmiddellijk ergens anders naartoe brengen.
Het Maurice-figuurtje doet me denken aan die levendige dorpsscènes, waarin iedereen elkaar kent en het dagelijks leven gewoon doorgaat zoals altijd.
De Belle met de betoverde roos voelt heel anders.
Vredig.
Hoopvol.
Een herinnering dat schoonheid vaak in de stilste momenten te vinden is.
Die figuurtjes stonden thuis op me te wachten, maar op de een of andere manier betekenden ze iets meer nadat ik door dorpjes had gewandeld die zo heerlijk vertrouwd aanvoelden.
Je hebt geen Disneypark nodig om Disney-magie te voelen
Natuurlijk kan niets op tegen wandelen over Main Street of Disney-muziek horen die door de parken klinkt.
Maar soms verschijnt Disney wanneer je het het minst verwacht.
Een rustig Frans dorpje.
Vers brood van een plaatselijke bakkerij.
Een kasteel dat tussen de bomen door gluurt.
Een vertrouwd liedje dat in je hoofd blijft hangen.
Even was ik niet gewoon Belle en het Beest aan het herinneren.
Ik voelde alsof ik erdoorheen liep.
Voor mij is dat een herinnering die ik bijna net zo zal koesteren als elke dag die ik ooit in een Disneypark heb doorgebracht.
