Omdat ik op de een of andere manier vergat dat de meeste films bestonden…
Als je me zou vragen een Disney-film over Winnie de Poeh te noemen, zou mijn brein onmiddellijk schreeuwen:
‘DE FILM VAN TEIGETJE!’
En toen… stilte.
Niets.
Een struikrover die door het Honderd-Bunders-Bos rolt.
Wat vreemd is, want Winnie de Poeh is technisch gezien al tientallen jaren een van Disney’s grootste franchises. Groter dan sommige prinsessen. Groter dan sommige Marvel-films. Groter dan mijn vermogen om eBay te verlaten zonder per ongeluk nog een beeldje te kopen.
Dus hoe kon Disney Poeh zo enorm maken… en ervoor zorgen dat velen van ons compleet vergeten dat de helft van de films bestond?
Laten we het erover hebben.
Winnie-the-Pooh was oorspronkelijk niet van Disney
Veel mensen denken dat Poeh door Disney is bedacht, net zoals Mickey Mouse, maar hij ontstond eigenlijk in de jaren 20 in de boeken van A. A. Milne, met illustraties van E. H. Shepard.
De oorspronkelijke verhalen zijn heel Brits.
Zachtaardig.
Een beetje vreemd.
Vol met beleefde emotionele inzinkingen in bossen.
Eerlijk gezegd voelt Iejoor alleen al als de helft van de Britse bevolking op een maandagochtend.
Disney raakte er pas in de jaren 60 bij betrokken, toen Walt Disney de rechten verwierf om de personages te verfilmen.
En hier veranderde alles voorgoed.
Disney paste Poeh niet alleen aan — ze ‘verDisneyden’ hem
Disney maakte de verhalen zachter en eenvoudiger en veranderde ze in iets warmers, vrolijkers en beter verkoopbaars.
Daaruit kwam:
- De zachtere kleuren
- Het iconische rode shirt
- De liedjes
- De obsessie met honing werd eigenlijk zijn hele persoonlijkheid
- En op de een of andere manier adopteerde een hele generatie emotioneel knuffelberen
Disney liet ook de koppeltekens in ‘Winnie-the-Pooh’ weg.
Een klein detail. Een enorme impact.
De eerste Disney-animatiefilm over Poeh was Winnie de Poeh en de Honingboom uit 1966.
Maar dit is het punt…
Disney behandelde Poeh nooit echt zoals Assepoester of De Leeuwenkoning.
Poeh werd meer een comfortfranchise.
En ik denk dat dat perfect bij hem past!
Waarom ik denk dat mensen de Poeh-films vergeten
Ik denk dat de Winnie de Poeh-films in onze herinneringen in elkaar overvloeien omdat ze bedoeld waren om knus aan te voelen in plaats van episch.
- Geen schurk die het koninkrijk probeert te vernietigen.
- Geen dramatische sterfscène.
- Geen prinses die tijdens een orkaan op een klif zingt.
Gewoon:
- thee,
- vriendschap,
- lichte verwarring,
- en weer iemand die een staart verliest.
Het is eigenlijk emotionele therapie voor kinderen.
De films waren vaak korter, rustiger en werden ook anders uitgebracht. Sommige waren featurettes die tot grotere uitgaven aan elkaar werden gemonteerd.
Dat betekent dat veel mensen zich het volgende herinneren:
- het gevoel van Poeh,
- de VHS-banden,
- de liedjes,
- de bedtijdenergie…
…maar niet per se specifieke films.
Ondertussen kwam The Tigger Movie met de energie van een echte bioscoopfilm en een oprecht emotioneel plot, waardoor hij zich voor altijd in ieders geheugen nestelde.
Ook:
“Your Heart Will Lead You Home” had absoluut niet zo emotioneel mogen zijn.
Het vreemd grote Poeh-imperium
Hier is het deel dat me echt verraste.
Winnie de Poeh groeide uit tot een van Disney’s grootste merchandisefranchises ter wereld.
Wat logisch is als je erover nadenkt:
- knuffels,
- decoratie voor de kinderkamer,
- babycadeaus,
- figuurtjes,
- ornamenten,
- mokken,
- pyjama’s,
- letterlijk alles wat geel en troostend is.
Poeh werd in feite de Disney-koning van ‘veilige, knusse nostalgie’.
En verzamelaars weten dat maar al te goed.
Sommige Poeh-figuurtjes — vooral oudere of niet langer verkrijgbare Disney Traditions-, Disney Showcase-, Lenox- of vintage stukken in klassieke stijl — hebben een absurd trouwe fanbase.
Er is ook een enorm verschil tussen:
- de klassieke prentenboekesthetiek van Poeh,
- en de fellere Disney-look van Poeh.
Verzamelaars hebben HEEL uitgesproken meningen over wat ze liever hebben.
(Sommige mensen willen de zachte charme van vintage prentenboeken. Anderen willen Poeh in zijn rode trui, alsof hij op het punt staat je emotioneel te steunen tijdens je belastingaangifte.)
En toen werden de dingen… vreemd
De oorspronkelijke verhalen over Poeh begonnen de afgelopen jaren in sommige landen in het publieke domein te vallen.
Wat leidde tot dingen zoals:
Winnie-the-Pooh: Blood and Honey
Ja.
De horrorfilm.
De tijdlijn liep echt volledig uit de hand.
Disney is nog steeds eigenaar van hun versie van Poeh — vooral de specifieke visuele bewerkingen die zij maakten — maar doordat de oorspronkelijke verhalen van A. A. Milne in het publieke domein terechtkwamen, ging de deur open voor… wat dat dan ook had moeten voorstellen.
Arme Poeh!!!
Stel je voor: bijna 100 jaar lang honing en dutjes willen, om uiteindelijk in een slasherfilm te belanden.
Ik denk dat Winnie de Poeh een van Disney’s vreemdste successen is.
Hij was nooit opzichtig.
Nooit dramatisch.
Nooit de ‘coole’ franchise.
En toch groeide hij stilletjes uit tot een van de meest geliefde figuren.
Misschien is dat waarom mensen hem anders herinneren.
Niet als één enorme iconische film…
…maar dan als gevoel.
Zachte dekens.
VHS-banden.
Luie zondagochtenden.
Een lichtelijk angstige ezel.
En een beer die totaal geen impulscontrole heeft als het om honing gaat.
En voor mij... herkenbaar.
