Disney heeft iets heel bijzonders voor mij... laat me je erover vertellen!
Ja — ik houd van de prachtige animatie, de liedjes, de personages en natuurlijk de verzamelobjecten (dat laatste is inmiddels waarschijnlijk wel duidelijk!). Maar de echte magie van Disney heeft voor mij nooit alleen om de films zelf gedraaid.
Voor mij brengt Disney herinneringen naar boven. Warme, troostende herinneringen aan een heel gelukkige jeugd.
Nu ik volwassen ben — en zelf moeder — kijk ik met zoveel warmte terug op bepaalde Disneyfilms. Sommige herinneren me aan het comfort van mijn jeugd, andere aan het opgroeien, en weer andere aan het delen van die magie met mijn eigen dochter, jaren later.
Hier zijn ze dan — mijn drie favoriete Disneyfilms en de herinneringen die eraan verbonden zijn.
3. De Kleine Zeemeermin 🧜♀️
Deze film doet me altijd denken aan logeren bij mijn tante tijdens de zomervakantie.
Ik ging altijd een week bij haar logeren en we deden allerlei leuke dingen samen — knutselen, kleine uitstapjes naar de stad, lekkernijen, snacks… al die kleine jeugdmomenten die je je hele leven bijblijven.
Het probleem?
Ik was absoluut een echt moederskindje.
Mijn moeder woonde maar ongeveer 30 minuten verderop, maar voor mij als klein meisje voelde dat als een ander continent. Na een paar dagen kreeg ik heimwee. En op de een of andere manier wist mijn tante altijd precies wat het zou verhelpen.
Disney.
Meer specifiek — De Kleine Zeemeermin.
Ik had thuis geen videoband, dus het voelde extra bijzonder wanneer ik hem daar keek. Mijn tante stopte me onder op de bank met dekens en snacks, en plotseling voelde de wereld weer goed. Als ik er nu op terugkijk, besefte ze waarschijnlijk dat ze een magisch klein resetknopje had ontdekt voor een verdrietig kind dat haar moeder miste!
En eerlijk gezegd… wat viel er niet geweldig aan te vinden?
De liedjes. Ariel, dromend van een andere wereld. De opwinding van opgroeien en het vinden van Prince Charming. (Laten we niet te lang stilstaan bij mijn jeugdliefde voor Prins Eric…)
Toen de dvd jaren later eindelijk uitkwam, kocht ik hem meteen. Mijn volwassen zelf zong nog steeds elk liedje uit volle borst mee — meestal vals en met minstens 40% van de teksten verkeerd.
“Part of your wooooooorld…” 🎶
En dat doe ik nog steeds.
Onlangs keek mijn man het voor het eerst samen met mij. Voor de context: hij is 1,93 m lang, een voormalige marinier, zo sterk als een beer… je weet wel, het type.
Raad eens?
Hij vond het geweldig.
Wat mijn lang gekoesterde theorie alleen maar bewijst: Disney is echt voor iedereen — zelfs als het hun een beetje wordt opgedrongen!
Maar terwijl hij de film voor het eerst ontdekte, zat ik daar met een deken over me heen, stilletjes denkend aan een klein meisje wier lieve tante precies wist hoe ze haar weer een veilig en gelukkig gevoel kon geven.
2. Tangled ✨
Nu is deze film om een heel andere reden bijzonder speciaal voor me.
Toen Tangled voor het eerst uitkwam, was ik sceptisch.
Ik was opgegroeid met een enorme toewijding aan de klassieke Disneyprinsessen — Sneeuwwitje, Assepoester, Belle, Ariël. Voor mij waren dat Disneyprinsessen. Dat waren mijn meiden.
Dus deze nieuwe prinses die op het toneel verscheen?
Hmm. Ze zou behoorlijk hard moeten werken om bij de groep te komen.
Ik keek er nogal met tegenzin naar.
En natuurlijk… zat ik er volledig naast.
Rapunzel was COOL.
Ze had nog steeds die klassieke Disney-magie — de moeilijke jeugd, de dromen, de liedjes — maar voelde ook modern, grappig, onhandig, avontuurlijk en dapper tegelijk. Ze had haar plek naast mijn jeugdfavorieten meer dan verdiend.
En toen was er Flynn Rider.
De slechterik die een goed mens wordt.
De zwoele blik.
Het sarcasme.
Aan de kant, prins Eric. Blijkbaar heb ik een levenslang probleem met geanimeerde mannen.
De liedjes bleven al snel in mijn hoofd hangen en voor ik het wist, knalde de soundtrack uit de autoradio terwijl ik bij verkeerslichten dramatisch meezong alsof ik me voorbereidde op een auditie voor de West End.
Maar de echte reden dat deze film zoveel voor me betekent, is mijn dochter.
Ze was toen ongeveer twee jaar oud en was dol op Tangled. Ik weet nog goed dat we het soms vier of vijf keer achter elkaar keken, want zodra het afgelopen was, zei haar kleine stemmetje meteen:
“Nog een keer!”
En eerlijk?
Meestal stemde ik ermee in.
Ik zie haar nog steeds voor me in haar kleine Rapunzeljurkje, terwijl ze een knuffel van Pascal bij zich droeg en meezong met de liedjes in de onverstaanbare peutertaal. Die momenten blijven je voor altijd bij.
Dat is het bijzondere aan Disney.
Op een dag ben je een kind dat met snacks en dekens op de bank zit… en voor je het weet, ben je de ouder die voor iemand anders zulke herinneringen creëert.
1. Belle en het Beest 🌹
Deze moet altijd nummer één zijn.
Ik herinner me nog steeds dat mijn vader thuiskwam met een geleende VHS-kopie van Belle en het Beest en daar ongelooflijk enthousiast over was.
Ik was er meteen dol op.
Belle, het onbegrepen “grappige meisje”, belezen en anders.
Het Beest, eenzaam en boos onder alles.
Het betoverde kasteel.
De liedjes.
Lumière en Cogsworth die kibbelden als een oud getrouwd stel.
Ik was volledig betoverd.
Opnieuw lag ik op de bank terwijl ik ernaar keek — eerlijk gezegd begin ik te vermoeden dat mijn ouders beseften dat Disneyfilms een uitstekende manier waren om wat rust en stilte te krijgen!
Maar toen kwam die scène.
De toren.
De storm.
Gaston als de ultieme schurk.
Ik herinner me nog steeds dat vreselijke gevoel in mijn buik als kind. Ik was echt ontroostbaar. Ook al eindigt de film goed, ik huilde erna zoveel dat ik dramatisch aankondigde dat ik hem nooit meer zou kijken.
Ik was tijdens mijn jeugd nogal een teer bloempje.
Natuurlijk… uiteindelijk keek ik hem weer.
Tegen die tijd was ik ouder en iets weerbaarder. Deze keer waren er geen verrassingen — ik wist dat alles uiteindelijk goed zou komen. Pfoe.
En daarna keek ik hem keer op keer opnieuw.
Belle werd mijn absolute favoriete Disneyprinses.
Waarom?
Omdat ze vriendelijk is. Echt vriendelijk. Ze kijkt verder dan uiterlijkheden. Ze is gevat, intelligent, zorgzaam en stilletjes sterk — alles wat ik hoop te zijn.
En laten we eerlijk zijn — haar transformatie in de gele jurk is ICONISCH.
We lijken nu toch niet meer zo op een “grappig meisje”, hè, mensen van de markt?!
Denk ik echt dat ik op Belle lijk?
Absoluut niet.
De kans is veel groter dat ik de vrouw op de markt ben die klaagt dat “deze eieren veel te duur zijn”.
Maar rolmodellen hebben is altijd goed.
Waarom Disney-verzamelobjecten zoveel voor me betekenen ✨
Dus wanneer ik nu Disney-beeldjes verzamel, zijn het voor mij nooit zomaar ornamenten.
Als ik ernaar kijk, brengen ze herinneringen naar boven. Troost. Nostalgie. Hoop.
Een beeldje kan me herinneren aan mijn tante, die een heimwee hebbend klein meisje troostte.
Of mijn dochter die rondjes draait in een Rapunzeljurk.
Of terwijl ik naast mijn vader zat en naar een geleende videoband keek die voor altijd deel zou worden van mijn jeugd.
Ja — ze zien er prachtig uit in huis.
Maar voor mij zijn Disney-verzamelobjecten zoveel meer dan decoratie.
Het zijn kleine stukjes herinnering en magie. 🌹