Als je me een jaar geleden had verteld dat er in het thuiskantoor van mijn man geleidelijk Disney-figuurtjes zouden komen te staan, zou ik je uitgelachen hebben.
Niet omdat hij een hekel heeft aan Disney — hij heeft mijn ‘obsessie’ altijd geweldig gesteund (ik noem het zelf liever een enthousiaste interesse, maar dat ben ik!) — maar omdat mijn man eerlijk gezegd de definitie is van een “echte mannenman”. Grrr!
Hij is 1,93 m lang.
Een voormalig marinier.
Gebouwd als een kledingkast.
Gaat twee keer per dag naar de sportschool.
Praat met dezelfde passie over eiwitten als waarmee ik over wijn en kaas praat.
(Dat zijn er trouwens heel wat.)
Dit is een man die meer shakerflessen bezit dan ik Disney-figuurtjes heb. Een man die kip met rijst oprecht als een acceptabele persoonlijkheidstrek beschouwt. Een man die er op de een of andere manier heroïsch uitziet terwijl hij alle boodschappentassen tegelijk draagt.
En toch…
Zorgvuldig uit het zicht van zijn Zoom-gesprekken verborgen…
Tussen de monitoren, notitieboekjes en werkbenodigdheden…
Er staat een kleine Disney-collectie.
En......ik ben er absoluut dol op.
Toen ik voor het eerst figuurtjes begon te verzamelen, denk ik niet dat hij het volledig begreep.
Hij steunde me natuurlijk — omdat hij zo lief is — maar ik kon merken dat hij niet helemaal begreep waarom ik er zo enthousiast over was. Volgens mij waren het voor hem aanvankelijk gewoon ornamenten. Mooie ornamenten, toegegeven, maar toch… ornamenten.
Dat veranderde toen ik mijn allereerste minipakket mee naar huis bracht.
Ik herinner me dat ik ze voorzichtig op tafel uitpakte en ze één voor één op een rij zette. En ik merkte iets interessants op.
Hij werd stil.
Geen verveelde stilte.
Geïnteresseerde stilte.
Hij begon er echt goed naar te kijken.
Ze een beetje draaien in het licht.
De details bestuderen.
Kijken naar de uitdrukkingen op de gezichten.
Het schilderwerk.
De kleine details in het beeldhouwwerk.
En ik zag het gebeuren.
Dat kleine moment waarop iemand zich plotseling realiseert dat dit niet zomaar “kleine beeldjes” zijn.
Het zijn miniatuurkunstwerken.
Eerlijk gezegd voelde het als een persoonlijke overwinning.
WINST.
Vanaf dat moment leek elk nieuw figuurtje dat door de deur kwam meer nieuwsgierigheid op te wekken. Hij liep er nonchalant naartoe, terwijl hij deed alsof het hem niet zo veel interesseerde.
“Wie is dat?”
“Die is eigenlijk echt heel goed gemaakt.”
“De details daarvan zijn indrukwekkend.”
Langzaam maar zeker… werd hij enthousiast gemaakt.
Toen Disney-figuurtjes persoonlijk werden
Maar er was één figuurtje dat alles volledig veranderde.
Maid Marian.
Op het moment dat hij haar oppakte, veranderde zijn hele gezichtsuitdrukking.
Hij keek haar even aan en zei zachtjes:
“Ze doet me aan oma denken.”
En plotseling viel alles op zijn plaats.
Als kind ging hij vaak bij zijn grootouders logeren, en Robin Hood was een van de films die ze samen keken. Zijn oma — die dol op hem was — kroop gezellig tegen hem aan terwijl ze keken.
Dat figuurtje was niet langer alleen Maid Marian.
Het was troost.
Veiligheid.
Weer klein zijn.
Het gevoel geliefd te zijn.
Dat is wat mensen soms niet begrijpen aan Disney-verzamelobjecten.
Het zijn maar zelden gewoon ‘verzamelobjecten’.
Het zijn triggers voor herinneringen.
Eén personage kan iemand onmiddellijk terugbrengen naar het moment waarop diegene met gekruiste benen op het tapijt in het ouderlijk huis zat.
Terug naar zaterdagochtenden in pyjama.
Terug naar grootouders die er niet meer zijn.
Terug naar een eenvoudiger leven.
En toen ik besefte dat dit was wat er bij hem was gebeurd, begon ik kleine dingen op te merken.
Figuurtjes die verplaatst werden.
Niet dramatisch.
Zomaar… stilletjes verdwenen van mijn planken.
Pinokkio verdween als eerste.
Daarna Robin Hood.
Daarna Maid Marian.
Daarna Donald Duck.
Ik wist dat ik ze niet had verplaatst… dus op een dag ging ik op onderzoek uit.
En daar stonden ze dan — trots in zijn thuiskantoor!
Voordat je je nu een soort volledig Disney-heiligdom voorstelt: laat me dat verduidelijken.
Je kunt ze niet zien tijdens Zoom-gesprekken.
Hij zit daar niet te vergaderen met het kasteel van Assepoester achter zich.
Nee, nee!
Deze figuurtjes zijn strategisch geplaatst.
Naast monitoren weggestopt.
Op de rand van planken.
Zorgvuldig geplaatst op plekken waar alleen hij ze echt ziet.
En daardoor wordt het op de een of andere manier nog liever.
Omdat ze daar niet ter decoratie staan.
Ze staan daar omdat ze hem gelukkig maken.
Ik denk echt niet dat hij besefte hoe emotioneel Disney kon zijn tot dat moment met Maid Marian. Ik denk niet dat hij besefte hoe sterk bepaalde personages verbonden waren met herinneringen en gevoelens uit zijn jeugd.
Maar nu?
Nu snapt hij het echt!
En eerlijk gezegd vind ik het prachtig dat een ex-marinier van 1,93 m, die de helft van de planeet kan deadliften, kleine Disney-figuurtjes heeft die over zijn werkdag waken.
Want vreugde hoeft er niet op een bepaalde manier uit te zien.
Nostalgie trekt zich niets aan van hoe mannelijk je bent.
Fijne herinneringen verliezen niet ineens hun betekenis omdat je volwassen wordt.
En troost kan uit de meest onverwachte hoeken komen.
Dat is een van de redenen waarom ik het verzamelen van Disney-figuurtjes zo geweldig vind.
Ja, ze zijn mooi.
Ja, ze zijn artistiek.
Ja, ze zien er prachtig uit in huis.
Maar bovenal vertellen ze verhalen.
Soms vertellen ze jouw verhaal.
Soms vertellen ze het verhaal van iemand anders.
Soms herinneren ze iemand stilletjes aan diens oma.
En blijkbaar…
Soms dringen ze langzaam het kantoor binnen van een ex-marinier die geobsedeerd is door fitness en die absoluut, echt totaal niet van plan was emotioneel gehecht te raken aan Disney-figuurtjes.
Maar hé.
Als dit beest van 1,93 m van Disney kan houden…
Iedereen kan dat.
